muni-muni ni meannski

Isang araw bago mag-pasko, sa mismong araw ng pasko at isang araw matapos ang pasko, nandito ako sa opisina.

Napakalamig. Tahimik ang paligid. Walang masyadong ginagawa (o wala nga talagang ginagawa). May mangilan-ngilan lang requests sa news.

Ganito ang buhay ng mga tagapaghatid ng balita. Ika nga nina Manong Mike at Tita Mel, hindi natutulog ang balita! Nakatutok, 24Oras!

Ikalawang taon ko nang na-miss ang mini-reunion ng pamilya. Na-miss ko ang kainan, tawanan, kwentuhan, asaran. Na-miss ko rin ang pagtawag ng pinsan kong nagta-trabaho sa Amerika. Gustung-gusto ko pa mandin siyang makausap kahit pa minsan naman ay nagcha-chat kami. Pero, bihira lang talaga ‘yun dahil madalas, tuwing weekend lang ako nakakapag-online para sa chat.

Maniniwala ba kayong wala pa akong nabibiling regalo para sa mga inaanak ko? Hay. Ganyan talaga ang buhay. Wala talaga akong panahong mamili. Normal pa ba ang buhay ko??? Hindi ko lang alam kung paano ko sila haharapin kapag nagpakita sila sa akin ngayong weekend. Hahaha.

Ngayong araw na ‘to, na-miss ko rin ang get-together ng high school barkada. Mabuti na lang, may part 2 pa sa susunod na linggo.

Yes! Biyernes na! Sa wakas, makakapagpahinga na rin at makakakain na ng matino, kung, kung, gagaling na ang sipon ko. Nitong mga nakakaraang araw, kung kelan naman napakaraming (masasarap na) pagkain, saka naman ako sinipon. May kasama pang ubo. Wala tuloy akong malasahan! ‘Di bale, pahinga lang ang katapat nito.

Sa Lunes, huling araw ko nang magta-trabaho para sa taong ito. Grabe, 2009 na! Ibig sabihin lang niyan – trabaho pa rin at mas marami pang trabaho! Hehe.

Hay, ‘di ko muna iisipin ‘yan. Leche flan, cookies at macaroni mode muna ang utak ko.

Saya saya!

Minsang isang Biyernes, nakatayo ako sa aircon bus paluwas ng Maynila. Okay lang, walang reklamo, hindi kagaya noon. Masasabi kong marami talagang itinuturo si Lord sa akin nitong mga nakakaraang buwan at araw.

Nung araw lang na iyon ko napanuod ang isa sa mga Christmas short films ng network. May TV kasi ang bus na nasakyan ko. Ang eksena – nag-take out ng isang chicken meal mula sa isang fastfood ang dalawang magkapatid para ibigay sa isang batang pulubi. Sa pagkakataong iyon, sobrang pinigilan kong umiyak. Pa-simple akong nagpupunas ng luha sa mga mata ko. Grabe, iba ang naramdaman ko nung mga oras na iyon. Ewan, pero gusto ko talagang umiyak. Weird ba? Basta.

Pagdating ng Balintawak, trapik na naman dahil ginagawa na ang LRT-MRT loop. Sa may sidewalk doon sa monumento ni Bonifacio, may isang babaeng susuray-suray. May bitibit siyang plastik. High na high ang babae sa rugby. Nakapikit siya habang pasuray-suray at umiikot-ikot pa. Nakaramdam ako ulit ng habag. Bigla kong naisip, ano ba ang puwede kong gawin? Hindi ko alam, pero siguro, sa ngayon, ang tangi ko lang magagawa ay ipanalangin ang mga kagaya niyang alipin ng ipinagbabawal na gamot at nasasadlak sa hirap ng buhay.

Sana nga ‘yung mga nagpapaka-bayani d’yan ay may gawing aksyon para tulungan ang mga taong lulong sa droga na nakatira sa monumentong iyon. Bigyan sana sila ng ikabubuhay o kaya kung kinakailangan, dalhin sa isang rehabilitation center kesa hayaang tuluyang sirain ng ipinagbabawal na gamot ang buhay nila.

Nagpasalamat ako na kahit nakatayo ako sa bus, alam kong mapalad pa rin ako.

Hindi man din ako nanalo sa raffle sa Christmas Party ng network, okay lang din. Masaya naman kasi kasama ko ang mga bagong kaibigan. Sayang lang din at hindi ko na nasamahan ang mga dati ng kaibigan.

Pero! Naiinis pa rin ako kasi may mga taong masabi lang na may programa, kung anu-ano ang mga pinapauso. Pa-pogi ika nga. Pa-gwapo kunwari.

Sabi ko hindi na ako maiinis, pero, anong magagawa ko? Lahat naman ay naiinis sa kanya.

Hay, hay. dadami lang ang puting buhok ko nito eh.

Happy thoughts!

the GMA Network Choir with choir master Prof. Allan Roy Ungriano, seated extreme left (photo courtesy of Sam Funa)

This post is exactly a week late.

After nine weeks of grueling rehearsals, the hardship paid off, finally.

The GMA Choir bested 4 other choral groups from various media organizations in the first Media Noche Chorale Competition sponsored by the Korean car company Hyundai at Teatrino, Promenade, Greenhills, San Juan last November 28, 2008.

During the first few sessions of the rehearsals, I thought I was going to give up. But, thank God, His grace is indeed sufficient! I was able to make it until the competition.

Originally, there were at least 30 who passed the auditions coming from different departments in the network (13 from News and Public Affairs), but the list was trimmed down to the following:

Tenors: Addy Parreño, Sam Funa, Elijah dar Juan, Alex del Fierro and Eljie Blances

Basses: Joseph Olfindo, Simon Peter Tan, Ace Galang, Carlo Lorenzo, Ian Simbulan and Bowe Cabaluna

Sopranos: Sheila Marie Sundia, Kittel Bolivar, Aurea Padua, Marj Espejo, Hannah Petrache, Arrabelle Saturno, Crisel Rivera, Jodie Draper and Kayla Liberato

Altos: Joreen Apuyan, Ivy Magparangalan, Agatha Guidaben, Jhoalyn Nieva, Aimee de Guzman and Mary Ann Señir

The group had to endure rehearsals twice or thrice a week which lasted for at least two hours each session, under the tutelage of Prof. Allan Roy Ungriano, our choir master.

New friendships were formed. Rehearsals also served as bonding time for picture taking. We simply can’t get enough of pictures! Mga adik, ika nga. A breather from the very taxing hours in the workplace.

This is the first time I got involved in a choir, which also happened to be organized for this particular competition. I wasn’t involved in any choir when I was still in school that’s why I was really very excited.

Before the competition began, I didn’t eat dinner, along with a few others. I simply didn’t want to because I might have difficulty singing when I’m full. Hours before we competed, again, everyone was busy posing for another round of picture taking!

The group sang a medley of three Christmas songs (Hark the Herald Angels Sing, Joy to the World and Go tell it on the mountain) and got rave reviews from the judges composed of highly-acclaimed composer and arranger, the “Maestro” Louie Ocampo, singer Ivy Violan and voice teacher and UP College of Music Assistant Professor Kitchie Molina. Mr. Ocampo thanked the group for making the crowd feel the real Christmas spirit, adding that we really had harmony. Ms. Violan echoed Ocampo and had to say a short but sweet comment, “You can sleep now” (or “You can eat now,” I can’t remember what she said exactly). Ms. Molina was also all praises for the group.

Honestly, we were all in fear when we saw the group from the Philippine Daily Inquirer (InCHOIRer) perform. They were really superb and no wonder, they also got great comments from the judges. Ms. Violan even commended them for being the only group to perform an all-Tagalog repertoire.

But, God is really great! We managed to pull it off and emerged as the champion. To God be the glory! The group won a cash prize of P200,000.

The chorale group from Business Mirror was adjudged as the second place winner, winning P50,000, while the InCHOIRer got first runner-up honors and went home with P100,000. The other groups were World News and Gadgets Magazine.

We had a quick celebration after. S’yempre, piktyuran na naman!

Of course, the win wouldn’t be possible without our sponsors and we want to thank them: Pepsi Herrera (for our bonggang-bonggang gowns and barongs), Avon Philippines (for our hair and make-up), fuji apples (mula sa mga suking fruitstands, hehe), pure honey (courtesy of Sir Joseph) and the other type of honey from Ate Jodie (hehe).

We would also like to extend our thanks to our pianist, Ms. Rica Ungriano, Prof. Ungriano’s soft-spoken wife, our bosses, families, friends, loved ones, officemates and fans (meron ba, hehe).

Again, to our Lord Jesus Christ, who makes all things possible – to You we bring back all the glory, honor and praise!

As Ace, our kakoro say, “totoo ‘yun!”

“Totoo nga!!!”

“Ka-bwisitan”

Lunes

Madilim pa (alas-tres ng madaling araw), nag-aabang na ako ng sasakyan paluwas. Paano ba naman, may guesting sa Unang Hirit ang choir namin. Alas-kwatro ang calltime. Waahhh! Mabuti na lang sinamahan ako ni Mama pero umalis na rin siya nung medyo marami-rami nang nag-aabang. Dumating din si Kuya at sinamahan akong maghintay. Hay. Napakahirap sumakay dahil holiday. Nakasakay ako ilang minuto bago mag-alas-kwatro. Amoy lasing pa sa loob ng van. Pagdating ng Balintawak, dumiretso ba naman ng Monumento sa Caloocan at nagbaba ng pasahero. Hay, cause of delay talaga. Mabuti na lang at maaga pa rin akong nakarating sa opisina.

Martes

Ka-bwisitan pa rin. Nuknukan ng trapik sa may Balintawak; trapik na naman sa ilalim ng Quezon Ave. dahil ‘dun nagsisiksikan ang mga provincial buses samantalang ang luwag-luwag sa flyover. Nagkalat pa ang mga traffic enforcers n’yan ha. Akala ko pa mandin sobrang aga kong makakarating ng opisina dahil agad naman akong nakasakay.

Pero, dedma. Wala na rin naman na akong magagawa. Have to live by nonsense rules.

Pero salamat kasi…

Trapik pagdating ng Timog, nakababa ako sa may MRT. Hindi ako sa ilalim ng flyover bumaba. Hindi ako nag-amoy usok. Hmp! Hehe.

“Rare moments”

Lunes

‘Yun nga, may guesting kami sa Unang Hirit! Hehe. Showbiz na showbiz! Kaya nga ‘di ako nag-artista eh, ayaw ko ng ganitong buhay, gusto ko simple lang. Hehe.

Masaya naman kasi na-experience namin kung ano ang pakiramdam nang kumakanta sa harap ng camera at mapanuod ng madla on national TV! Hahaha! S’yempre ang pinakasamayang part dun eh nung kainan na! Mwahaha! Rapsa. ‘Yun nga lang pagkatapos, pumunta na kami ni Agatha sa opisina dahil may pasok kami kahit holiday. Nyaahhh!!!

May ad ang car company na nag-sponsor ng contest na sinalihan namin nung Friday sa isang major broadsheet (na nakalaban din namin, hehe). Siyempre, may picture ulit. Hehe.

Martes

Kasama ko ang ibang miyembro ng GMA Choir, nagpunta kami sa opisina ng aming President/CEO para i-present sa kanya ang trophy. First time kong makapasok sa opisina niya at first time ko rin siyang makausap (kahit sabay-sabay kaming nagsabi ng “thank you Sir” sa kanya, hehe)

Naisulat sa intranet ang pagkapanalo namin. May write-up at pictures pa. Cool!

Sunod-sunod rin ang exposure sa mga TV newscasts. Sinimulan sa Saksi, sumunod sa Weekend Report, Balitanghali, News on Q at 24 Oras!

Pero, heto ang pinakamalupit na “rare moment”: paglabas ko ng opisina para mag-meryenda, sinabi kong ayaw kong makita, nakita ko. Talaga naman. Nagulat ako. Ngiting-ngiti, so rare.

Nakakainis. Wala talaga akong presence of mind. Sinabi ko na ngang ayaw ko nang galangin, hindi ko naman nagawa. Hay talaga!!!

Pero mabuti na lang nakangiti. =D

heto ang mga napagtanto ko nitong mga nakakaraang linggo, araw at ngayon, as in ngayong mga oras na ‘to:

wala akong night life: bahay-opisina-bahay lang ang destinasyon ko araw-araw. sabi nga ng boss ko, mabuti pa raw ang anak n’ya, may night life, kami raw ng kasama ko sa trabaho, wala. paano naman kasi, madalas ipasyal nilang mag-asawa sa gabi ang anak nila, ang cute na cute na si Iya. ‘di bale, hindi naman talaga ako mahilig mag-lakwatsa eh. pero, wish ko pa ring makapag-unwind. kailan kaya? waahhh!!!

napakabilis ng takbo ng panahon: magpa-pasko na naman. malamig na ang simoy ng hangin. hindi na ako madalas magbukas ng electric fan sa gabi. halos puro Christmas carols na ang naririnig ko sa pipe-in sa hallway. may giant Christmas tree na rin sa lobby. siguro ngayon, nakaset-up na rin ang giant Kapuso tree sa labas ng building. nagpaparamdam na rin ang mga kumare ko (mga nanay ng iba kong inaanak, hehe).

ako’y isang palaisip na tao: sabi ng isa kong kaibigan, malakas daw ang intuition ko. ano ba ang ibig sabihin nun? walang iba kung hindi sakit ng ulo! nitong mga nakakaraang araw, madalas sumakit ang ulo ko sa kaiisip - trabaho, pamilya, mga kaibigan at mga problema nila, problema ng bansa, personal na buhay, mga crush (as in “mga” talaga ha, hehe) at kung anu-ano pa. waahhh! kailangan ko ngang mag-slow down. nabitin pa yata ako sa retreat. sana may kasunod pa.

gusto kong magturo: natuwa ako dahil mukhang may pagkakataong makapagturo pero hindi pa rin sigurado. pero, pero, gusto ko talagang magturo sa mga tribo. pero sabi nga ng isang kaibigan, minsan, niro-romanticize lang natin ang mga bagay-bagay. oo nga naman, kaya kailangang ipanalangin ng mabuti. gagawin ko ‘yun. ipag-pray n’yo rin ako mga frendz.

nangyayari ang mga bagay-bagay sa ‘di inaasahang pagkakataon at lugar. sa mga pagkakataong ito, kumakabog-kabog ang dibdib. hindi makahinga ng maayos. nanginginig. parang nagdadalaga pa lang. sobrang weird talaga.

kailangan kong maging mapag-pasensiya: kung ang Diyos nga, sobra ang pasensiya sa akin, ganun din dapat ako. itigil na ang init ng ulo kahit sa mga simpleng bagay. kahit pa sa MMDA! nyaaahhh!

masayang kumanta: napakabuti talaga ni God! makalipas ang mahigit isang taon nang pagpapahinga, kumanta na ako ulit sa church kanina! napakasaya talagang maglingkod sa Kanya. after all, this life is not about me, it’s about Him. woohoo!!! to God be the glory!

kailangan kong maghintay: heto nga ang ginagawa ko ngayon. naghihintay. patiently. enjoying His bliss. I’ll obey and trust Him.

ang pinaka-malupet - adik ako: pagkatapos ng practice ng worship team kanina, diretso ako sa computer shop. heto’t nagba-blog ng mga - wala lang. hehe. hindi pa ako nanananghalian. alas-kwatro na! kahit masakit na ang likod ko, sige pa rin. yari na naman ako sa nanay ko nito!

sana lang masarap ang pagkain pagdating sa bahay.

Last Friday, I was really, really frustrated. When I get back to the office after the choir rehearsal, that’s when I was reminded - it was Gary V’s concert! I missed it.

The past week was a very toxic one. I was swamped by work that I completely forgot about the concert. I wasn’t able to ask my friends who among them would like to watch, which was definitely disappointing. I had no time to text them.

Upon going home, I came across an old man who was lying down in the pavement. Isn’t it more depressing than having failed to watch a concert?

Though it was a two-day concert, still I wasn’t able to watch the following day. I had to attend the worship team’s practice. A friend of mine was prodding me to watch and told me that we can meet up in Manila because she’s already there doing some bookstore-hopping. But I obeyed what my mother said: just wait for a possible repeat of the concert.

Now, I’m begging Mr. Pure Energy (if ever there’s a chance for him to read this, hehe, wish!), Sir, please, ulitin po ninyo ang anniversary concert. A plea from a fan who has been so blessed with the kind of music you have been sharing.

But definitely I’m not depressed anymore.

Martes

Masaya ako’t nakasakay agad ako ng bus paluwas galing Bulacan. Ordinary ang nasakyan ko at nakaupo naman ako.

Nagbago ang timpla ng mood pagdating sa Maynila. Paano ba naman kasi, naawa ako sa mga pasahero na dapat ay sa may Muñoz lang bababa pero hindi sila ibinaba dahil bawal.

“Provincial buses are prohibited on yellow lane,” something to that effect. Whatever that means!

Kaninong patakaran ‘to? Tinatanong pa ba ‘yan. Kailangan pang pumunta ng mga pasahero sa SM West/Paramount para tumawid sa kabilang kalsada at bumalik ng Muñoz. Tama ba naman ‘yun? Late ka na nga sa trabaho, may dagdag gastos ka pa. Kapag nga naman papalarin.

Lalu akong nainis dahil pagdating sa GMA, hindi nagbaba sa may MRT station. Sa halip, humarurot ang bus at dun sa ilalim ng flyover nagbaba. Tama ba naman ‘yun? Ibig lang sabihin, mag-eexercise ng ‘di oras ang mga pasahero.

Mabuti sana kung malinis ang hanging masasagap mo. Hindi pa nga ako nakararating sa opisina, mabaho na ako dahil nasagap ko na ang lahat ng usok ng EDSA. Mabuti na lang at hindi ako na-late dahil medyo maaga akong dumating.

Hindi ko talaga maintindihan ang bagong patakaran na ito ng MMDA sa mga provincial buses. Bakit ba pinupuntirya nila ang mga bus na galing ng mga probinsya samantalang ang mga siga at hari ng daan naman talaga ay ‘yung mga Metro Manila buses. Kahit anong oras ay walang habas na nagsasakay at nagbababa ng mga pasahero.

Sino ba ang madalas maka-disgrasya, hindi ba ang mga walang pakialam na MM buses na ito?

Napaka-convenient nga para sa akin ng lokasyon ng GMA dahil pagbaba ko sa MRT maglalakad ako ng kaunti, ‘yun na. Kung tutuusin, mas malapit sa opisina kung sa Timog gate ako dadaan, gaya ng ginawa ko pero, ‘yun nga, amoy usok na ako sa paglalakad sa EDSA. Ganun din naman eh, kailangan ko pang bumaba ng basement para mag-time in. Kumpara kung sa Jamboree St. gate ako dadaan, hindi na ako nakasagap ng usok, mabilis pa akong makakapag-time in.

Kung alam lang nila kung gaano kahirap maghintay ng sasakyan paluwas. Araw-araw ko ‘tong ginagawa, magli-limang taon na. Pagdating mo pa sa Maynila, mabu-bwisit ka pa ng mga walang kakwenta-kwentang patakaran.

Wala namang problemang gumawa ng kung anumang patakaran kung ito’y para sa kaayusan. Pero kung karamihan naman ay mape-perwisyo dahil dito, mabuti pang tanggalin na lang.

Pagdating ko ng opisina, agad kong itinext ang complaints hotline ng MMDA. Nagpadala rin ako ng e-mail sa Chairman, na kapapanalo pa nga lang pala sa isang reality singing contest ng network. Hindi ko alam kung sasagutin nila ang reklamo ko.

Any other brilliant idea, Mr. Chairman?

Naalala ko nga pala, hindi ko pa rin maitindihan kung bakit nagkalat ang mga poster ni Chairman sa amin sa Bulacan.

Hay, basta, ayaw kong pumasok sa opisina na amoy usok umaga pa lang. Ayaw kong mag-exercise sa gitna ng usok ng EDSA.

Miyerkules: Ganun din ang scenario. Hindi na naman nakababa ang isang babae sa may Oliveros (Balintawak area) dahil bawal magbaba. Pagdating ng Quezon Ave., nag-ngingitngit sa galit ang mga bababang pasahero dahil hindi nila malaman kung saan sila tatawid. Inaway nila ang traffic enforcer. Gusto ko sanang makisawsaw pero pinigilan ko ang sarili ko. Talaga naman oo. Hindi ako tinatantanan ng mga ka-bwisitan, pero sige, okay lang, ganyan talaga.

Hingal na hingal na naman akong dumating sa office. Mabuti’t maaga ulit akong nakarating. Heto pa ang napakagandang nangyari – naiwan ko ang cologne ko sa bahay.

Pagkuha ko ng cellphone ko, isang text galing kay Mama ang nabasa ko – ‘yun nga naiwan ko nga raw ang cologne ko.

Kapag pa naman mainit ang ulo ko, mainit talaga.

Kailangan ko na ring i-blog ito. Namumuro na talaga.

Waaaahh!!! Dugyot na naman ako!!!

Lord, kailangan ko na naman po ng pasensiya!

2005 pa lang, kinukulit ko na siya sa data, info, stats at kung anu-ano pa nung ako’y researcher noon sa public affairs. Hanggang 2007 bago mag-eleksyon kinukulit ko pa rin siya. Pupuntahan sa office, tatawagan sa telepono o ‘di kaya’y padadalhan ng e-mail. Sana nga hindi siya nakukulitan sa akin noon. Hehe.

Nung nagkasama na kami sa trabaho nung 2007, hindi naman kami madalas makapag-kwentuhan pero sobrang natutuwa ako sa kanya sa tuwing magbibitaw siya ng joke. Laging sasabihin ni Ma’am, “O, mabenta na naman ang joke mo kay Me-ann, siya lang ang natatawa.” Mababaw lang naman din kasi ang kaligayahan ko. Hindi ko talaga mapigilang tumawa kapag matatawa na talaga ako.

Minsan naman, hindi sa joke niya kami natatawa kung ‘di sa mismong tawa niya. Pramis, nakakatawa talaga. Funny that one!

Alam ng lahat ang pananaw niya sa pulitika. Isa rin siya sa mga sawang-sawa na sa sistema, maging sa kasalukuyang nakaupo. Basahin n’yo na lang ang kanyang mga blog at mauunawaan n’yo ang ibig kong sabihin.

Isa pang nakakatawang eksena sa opisina ay kapag sumisigaw si Kuya ng “imperyalismo, ibagsak!” na matinis ang boses. Siyempre ang unang-unang matatawa ay si Brendz, ang kanyang seatmate/ka-banter. Hehe.

Siya rin ang nagpauso ng “Who’s that?!” Bukambibig na naming lahat ang linyang ito. Maniniwala ba kayong pati nanay ko, bukambibig na rin ‘yun? Nahawa na sa akin, hehe!

Hanga ako sa kanyang husay magsulat sa pambansang wika. O, ha! Tech guy din siya, parehas ng kaibigan naming si Josh. Sa pagkakaalam ko, siya ang consultant-EP (hehe) ni Josh sa kanyang segment para sa News on Q. Lupet! Isang sikat na blogger, tech guy, isang malupet na researcher, sa’n ka pa?

Healthy living na rin ang motto niya ngayon kaya madalas, sa Greens niya gustong kumain. Hilig din nga pala niya ang kopi bun. Hindi lang siya fan ng Kopi Roti, fan na fan!

Aakalain mong seryoso si Kuya pero kapag humagikgik na habang pinanunuod ang paboritong telenovela, nag-iibang anyo. Hehe.

Minsan din naman ay naiirita siya sa mga sitwasyon. Kasi naman, hindi talaga maiiwasan ang mga ka-bwisitan sa mundong ibabaw. Pero may grace under pressure pa rin.

Dahil nga sa siya’y isa ring tech guy, napakarami niyang alam na mga bagay-bagay tungkol sa computers, internet, cellphones, PDAs at kung anu-ano pang gadget.

Sa kanya ko lang nalaman ang twitter. Ngayon, enjoy na enjoy ko ang pagtu-twit. Hehe. Marami pa rin akong nalaman sa kanya na ibang website sa mga pagkakataong nagsasalita siya sa mga briefing na ginagawa ng aming team para sa mga baguhang researchers. Nagbibigay rin siya ng mga basic research tips.

Hanggang ngayon yata ay hindi pa alam ng isang researcher na Ederic ang una niyang pangalan, hindi “Eder.” Hehe. Dito namin nakuha ang idea ng “Eder Forever.” O, ‘di ba, perfect campaign slogan ‘to kung sakaling kumandidato siya in the future?! Bwehehe.

Nakaka-miss ang mga tawa, hagikgik, jokes (kahit gaano pa ka-corny, hehe). Sa totoo lang, kapag nagpapatawa si Kuya o may kinu-kwento s’yang nakakatawa at nagkataong badtrip ako, gumagaan ang pakiramdam ko.

Nakaka-miss. Wala na kaming kasamang manggagaya sa extro nina… (hehe, secret!)

Mami-miss man namin siya, natutuwa rin kami para sa kanya dahil alam naming bonggang-bongga (hay, ang ispiritu ni Riz, sumapi na sa akin, hehe) ang lilipatan niya. As in bonggang-bongga talaga! Yahoo!!!

Salamat, kapusong Ederic. Salamat sa pasensiya sa kakulitan namin. Salamat at hindi mo ipinagdamot ang mga nalalaman mo. Salamat sa mga jokes at hagikgik na nagpasaya sa aming lahat. Waahh! Maiiyak na yata ako, pramis.

Isama mo na lang kami sa mga pangarap mo.

Nga pala, salamat sa lunch ha. Hehehe! =)

When I woke up last Tuesday, I had a hard time breathing and was consequently bugged by severe headache. It meant a one-day off from work. I wasn’t really feeling well. Physical, mental and emotional stress overwhelmed me.

That break was partly born out of frustration about something which I shouldn’t be worrying about. But somehow, it gave me time to think things over - decisions made, thoughts shared and a very important detail I overlook.

While it gave me time to rest, it was too sad that I wasn’t able to join my friends and former co-workers in a birthday surprise for Annalyn. I definitely missed their company!

Monday afternoon. Migraine bothered me again. At first, I was blaming myself. But, later I’ve realized that I shouldn’t. I gave my extra time to accomplish it and worked really hard. In short, I did my job. We all did. Is there any reason to fret?

When evening came, I didn’t attend the choir rehearsal. The spirit is willing, but the flesh is weak. All I wanted is to go home. Going home early gave me time to drop by at the mall, at last. I did some window shopping and bought myself a new ID necklace to replace the broken one.

While on my way home, I was reminded of the last part of my friend’s blog post in his multiply account, which I read early in the morning. I thanked him - his post really moved me. It goes this way:

You know what, God loves you. Personally. Powerfully. Passionately. Others have promised and failed. But God has promised and succeeded.

Upon arriving home, though I wanted to cry, I didn’t.

The following day, I spent my time writing down notes on my journal, which I haven’t done for two weeks. When I turned on my iPod, the first song I heard was Hillsong’s “Made me glad.” It made me break into tears.

I will bless the Lord forever
I will trust Him at all times
He has delivered me from all fear
He has set my feet upon a rock
I will not be moved
And I’ll say of the Lord

You are my shield, my strength
My portion, deliverer
My shelter, strong tower
My very present help in time of need

My cellphone was also swamped by passages from the Scriptures (from a friend). I can’t stop crying. She told me that I’ll be fine. “It’s only work. While it it’s important to you right now, pero think na it’s not your whole life.” Well said. Glad to have friends!

I returned to work on a Wednesday. I’m still having difficulty breathing. I decided to eat my lunch at a nearby fastfood, of course, lakad mode ulit. It was minutes past 4. Lunch or snacks? Whatever!

A little walk to and from the fastfood made me feel better. It was a sort of exercise, aside from the fact that I enjoyed my fave cheesy fries!

I’m now raring to go back to work. I believe that it’s all over now, as my co-worker assured me. I also thank her for the trust, support and encouragement she gave me.

I can walk with my head up high, knowing that I didn’t do something wrong.

Goodbye paranoia, doubts, worries!

I’m trusting the grace which blows all my fears away.

But I think I have to pay the doctor a visit soon.

Sa totoo lang, gusto ko munang tumigil. Mag-isip-isip. May gusto akong gawin, iba sa ginagawa ko. Iba sa nakasanayan.

Minsan gusto kong mag-misyon. Gusto kong makaniig ang mga tribo. Magturo.

Gusto ko ring mag-aral. Parang gusto ko ring pumunta ng ibang bansa at doon ay kumita ng limpak-limpak na salapi.

Pero ‘yun nga lang ba ang mahalaga?

Gusto kong mag-unwind. Nung isang araw, niyayaya ako ng isang nakasama sa ekstrang trabaho. Pumunta raw kami sa Bolinao (Pangasinan). Wow. Parang exciting. Parang gusto ko. Nakaka-miss na rin ang dagat. Kahit pa hindi ako marunong lumangoy.

Nung nakaraang linggo, narinig kong kumanta si Gary V sa isang programa sa TV. Noon ko na lang siya ulit narinig at napanuod. Tapos, bigla-bigla na lang akong nag-senti. Parang gusto ko tuloy manuod ng anniversary concert niya. Wala lang. Panigurado hindi naman matutupad ‘yun kasi kahit pa may extra budget ako, titipirin ko ‘yun ng husto. Dami kayang gastos.

Wishful thinking na lang muna ang concert. Hindi naman mahalaga ‘yun eh.

Pero sa mga oras na ‘to, ang gusto ko lang gawin – kumain. Inaabangan ko na nga ang almusal na dala ng boss namin, kahit pa busog naman ako’t kumain ako ng tapsilog kanina sa bahay bago umalis.

Salamat po, Lord sa blessing! Hehehe.